Apostolstwo sióstr karmelitanek Dzieciątka Jezus

„Waszym celem będzie iść i nieść ludziom miłość Bożą, zapalać świat ogniem…” (Sł. Boży o. Anzelm Gądek)

Droga dziecięctwa duchowego, prowadzi nas szczególnie do tych, którzy najbardziej potrzebują wsparcia: do dzieci, chorych i ubogich. To oni najbardziej potrzebują Dobrej Nowiny o Bogu, który jest Ojcem: kocha, przebacza, pochyla się nad słabym i zagubionym, i nigdy nie rezygnuje z człowieka. Ubóstwo ma dziś wiele twarzy: może być materialne, ale także moralne, psychiczne i duchowe.

Chcemy być blisko i towarzyszyć każdemu, kogo Pan stawia na naszej drodze. Nosimy w sercu słowa Jezusa: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40).

Jak posługujemy?

Pragniemy coraz bardziej wsłuchiwać się i odkrywać, do kogo Pan nas posyła i gdzie Kościół najbardziej nas potrzebuje. Obecnie w różnych miejscach Polski prowadzimy rozmaite formy apostolstwa, starając się przede wszystkim być świadectwem Jego dobroci i czułości.

Prowadzimy przedszkola, ochronki, świetlice oraz katechizujemy w szkołach, dzięki czemu możemy towarzyszyć dzieciom w wymagającym, choć pięknym okresie poznawania świata i wchodzenia w życie. Ważny jest dla nas także świat osób z niepełnosprawnościami, dlatego tworzymy Warsztat Terapii Zajęciowej, gdzie osoby z niepełnosprawnościami mogą znaleźć pomoc i wsparcie.

Pragniemy również stwarzać przestrzeń modlitwy i wyciszenia – w naszych domach organizujemy rekolekcje, dni skupienia oraz spotkania formacyjne. Wiele wspólnot istnieje przy parafiach, gdzie siostry włączają się w życie Kościoła poprzez posługę zakrystianek, organistek, pracę w kancelarii oraz prowadzenie grup parafialnych (schole, oazy i inne).

Są także siostry, które odkryły szczególną miłość do chorych i z oddaniem służą im w domach opieki.

Wciąż otwarte na nowe wyzwania

Ufamy, że tak jak ponad sto lat temu Pan posłał Matkę Teresę wraz z pierwszymi siostrami, tak i dziś posyła nas – tu i teraz – tam, gdzie jesteśmy.

Choć zmienił się świat, formy działania i narzędzia, to najgłębsze pragnienie człowieka pozostaje niezmienne: pragnienie doświadczenia bezgranicznej miłości Ojca i odkrycia w sobie godności umiłowanego dziecka Bożego.

Dlatego każdego dnia na nowo podejmujemy naszą „małą misję” – by iść i kochać, ufając słowom Jezusa: „Ojciec wasz, który jest w niebie, nie chce, aby zginął nawet jeden z tych najmniejszych” (Mt 18,14).