Czas rozeznawania — początek postulatu s. Marty

20 listopada, 2026

Czas rozeznawania — początek postulatu s. Marty

20 listopada, 2026

Z okazji wspomnienia św. Cecylii, patronki muzyków kościelnych, zapraszamy do przeczytania tekstu poświęconego naszym siostrom organistkom. Choć na co dzień pozostają ukryte na kościelnych chórach, ich śpiew i gra towarzyszą nam w najważniejszych momentach życia sakramentalnego.

***

Być może nie znacie ich imienia, ale towarzyszą Wam na drodze wiary. Być może nie wiecie jak wyglądają ich twarze, ale są z Wami w kluczowych momentach życia. W wielu parafiach życie sakramentalne dokonuje się właśnie w ich obecności. Od Chrztu Świętego, przez Eucharystię, Bierzmowanie. W dniu ślubu i przy pogrzebie. Zawsze w gotowości. Blisko. Ukryte na kościelnych chórach. Tym, co zdradza ich obecność jest śpiew, może bardziej jeszcze niż gra na organach.

W tym ukryciu jest pewne stopienie się. Jedność i utożsamienie się z tym, co się dokonuje przy Ołtarzu. Czasem jest ono tak głębokie i tak naturalne zarazem, że dzieci myślą, że tę „muzykę z chóru ktoś puszcza”. Nie przypuszczają, że to wszystko jest tworzone na żywo. Że za „to wszystko” odpowiada jedna osoba.

Dla nas dorosłych ich obecność też jest czymś naturalnym. A uświadamiamy ją sobie najbardziej wtedy, gdy nie ma śpiewu i gdy organy się nie odzywają. Najbardziej doceniamy je wtedy, gdy ich nie ma.

Nie ma w naszym Zgromadzeniu wiele sióstr organistek. Jedne grają w zakonnych kaplicach, inne w parafialnych kościołach. Ich posługa wymaga szczególnych umiejętności muzycznych. Potrzeba także niemałej wrażliwości duchowej. Prawdziwą sztuką jest bowiem śpiewać w taki sposób, aby pobudzić słuchających do większej gorliwości. Śpiewać tak, aby zapalać serca do miłowania Boga. Sztuką jest wprowadzić wiernych w tajemnicę. Sztuką jest nastroić do przeżywania świąt. Sztuką jest podprowadzić dusze do misterium, a jednak nie narzucać swojej wizji rzeczywistości.

Ich miejsca posługi to często prawdziwe studia dowodzenia. Organy, mikrofon, wyświetlacz tekstów. Ręce, nogi, głos – całe ciało zaangażowane. Gdy dochodzi prowadzenie chóru, jedna osoba staje się dyrygentem, akompaniatorem, kantorem i obsługą techniczną. A wszystko to w czasie czynności liturgicznych, gdy Najświętszy Bóg staje się obecny na ołtarzu.

Ich czas pracy rozciąga się szeroko poza sam moment uczestniczenia w liturgii. Codzienny dobór pieśni, przygotowanie techniczne gry. Spotkania z zespołami parafialnymi to często długie wieczory prób. Gdy większość z nas w niedziele i święta odpoczywa, organistki osiągają wtedy szczyty zaangażowania.

Najpiękniejsza muzyka, której godzien jest Bóg, nie powstaje przy organach. Ona rodzi się w sercach. W duszach miłujących Boga. Dlatego tak bardzo siostry starają się żyć w rytmie Bożej Miłości. A harmonii i pełni szukają w Sercu Jezusa.

A oto niektóre spośród naszych sióstr organistek. Dobrze, że są. Dobrze, że im zależy. Dobrze, że tym wyjątkowym darem, który otrzymały, dzielą się z nami.