Zatrzymać się w ciszy, zostawić iluzje i na nowo odkryć radość dziecięctwa Bożego — do tego zapraszał nas czas dorocznych rekolekcji zakonnych pod hasłem „Kiedy opadają iluzje”. Były one okazją do wejścia w głąb serca i odnowienia relacji z Bogiem.
***
W dniach 10–18 listopada przeżywałyśmy rekolekcje pod tytułem „Kiedy opadają iluzje”. Prowadził je ojciec Jakub Przybylski, karmelita bosy. Podczas konferencji ukazywał kolejne iluzje życia duchowego, których powinnyśmy się wyzbywać, ponieważ opóźniają naszą drogę do zjednoczenia z Bogiem i wprowadzają niepokój do wewnętrznej świątyni duszy. Zachęcał nas do większej troski o jakość życia duchowego bardziej niż o liczbę podejmowanych dzieł.
Rekolekcyjne dni, przeżywane w całkowitym milczeniu, pozostawiały wiele przestrzeni na indywidualną modlitwę przed Najświętszym Sakramentem. Wspólnotowy rytm wyznaczały Eucharystia, Liturgia Godzin i konferencje. Był to także czas odnowy fizycznej — spacerów po pięknych okolicach Czernej i dłuższego snu.
W naszym zgromadzeniu rekolekcje trwają osiem dni. Choć wydaje się to długim czasem, pod koniec zawsze odczuwamy, jak szybko minął. Tym razem uczestniczyło w nich 35 sióstr ze wszystkich 3 prowincji. Ostatniego dnia była również okazja do spotkań i rozmów — niekiedy po wielu latach niewidzenia się.
„To radość wejść w misterium Boga i choć trochę je zrozumieć. Jednak zrozumieć, że Bóg zawsze jest większy, niż możemy pojąć, to jeszcze głębsza radość”. (Wilfrid Stinissen OCD)
















