
Czas rozeznawania — początek postulatu s. Marty
20 listopada, 2026Z okazji wspomnienia św. Cecylii, patronki muzyków kościelnych, zapraszamy do przeczytania tekstu poświęconego naszym siostrom organistkom. Choć na co dzień pozostają ukryte na kościelnych chórach, ich śpiew i gra towarzyszą nam w najważniejszych momentach życia sakramentalnego.
***
Być może nie znacie ich imienia, ale towarzyszą Wam na drodze wiary. Być może nie wiecie jak wyglądają ich twarze, ale są z Wami w kluczowych momentach życia. W wielu parafiach życie sakramentalne dokonuje się właśnie w ich obecności. Od Chrztu Świętego, przez Eucharystię, Bierzmowanie. W dniu ślubu i przy pogrzebie. Zawsze w gotowości. Blisko. Ukryte na kościelnych chórach. Tym, co zdradza ich obecność jest śpiew, może bardziej jeszcze niż gra na organach.
W tym ukryciu jest pewne stopienie się. Jedność i utożsamienie się z tym, co się dokonuje przy Ołtarzu. Czasem jest ono tak głębokie i tak naturalne zarazem, że dzieci myślą, że tę „muzykę z chóru ktoś puszcza”. Nie przypuszczają, że to wszystko jest tworzone na żywo. Że za „to wszystko” odpowiada jedna osoba.
Dla nas dorosłych ich obecność też jest czymś naturalnym. A uświadamiamy ją sobie najbardziej wtedy, gdy nie ma śpiewu i gdy organy się nie odzywają. Najbardziej doceniamy je wtedy, gdy ich nie ma.
Nie ma w naszym Zgromadzeniu wiele sióstr organistek. Jedne grają w zakonnych kaplicach, inne w parafialnych kościołach. Ich posługa wymaga szczególnych umiejętności muzycznych. Potrzeba także niemałej wrażliwości duchowej. Prawdziwą sztuką jest bowiem śpiewać w taki sposób, aby pobudzić słuchających do większej gorliwości. Śpiewać tak, aby zapalać serca do miłowania Boga. Sztuką jest wprowadzić wiernych w tajemnicę. Sztuką jest nastroić do przeżywania świąt. Sztuką jest podprowadzić dusze do misterium, a jednak nie narzucać swojej wizji rzeczywistości.
Ich miejsca posługi to często prawdziwe studia dowodzenia. Organy, mikrofon, wyświetlacz tekstów. Ręce, nogi, głos – całe ciało zaangażowane. Gdy dochodzi prowadzenie chóru, jedna osoba staje się dyrygentem, akompaniatorem, kantorem i obsługą techniczną. A wszystko to w czasie czynności liturgicznych, gdy Najświętszy Bóg staje się obecny na ołtarzu.
Ich czas pracy rozciąga się szeroko poza sam moment uczestniczenia w liturgii. Codzienny dobór pieśni, przygotowanie techniczne gry. Spotkania z zespołami parafialnymi to często długie wieczory prób. Gdy większość z nas w niedziele i święta odpoczywa, organistki osiągają wtedy szczyty zaangażowania.
Najpiękniejsza muzyka, której godzien jest Bóg, nie powstaje przy organach. Ona rodzi się w sercach. W duszach miłujących Boga. Dlatego tak bardzo siostry starają się żyć w rytmie Bożej Miłości. A harmonii i pełni szukają w Sercu Jezusa.
A oto niektóre spośród naszych sióstr organistek. Dobrze, że są. Dobrze, że im zależy. Dobrze, że tym wyjątkowym darem, który otrzymały, dzielą się z nami.












